«Уйғур авази»  гезити, 14 май 2015 жил

Рубрикимизниң новәттики қәһримани — Қазақстанниң хизмәт көрсәткән артисти, атақлиқ күлкә маһири Реһангүл Мәхпирова https://parvaz.kz/index.php/rikhangul-makhpirova . Реһангүл Асим қизи Челәк йезисида туғулуп, балилиғиму шу йезида өтти. У 1946-жили, йәни уруштин кейин дунияға кәлгәчкә, дадиси уни дайим «мениң әң бәхитлик қизим» дәп әркилитәтти. Шуниң билән биллә у қизиниң келәчәктә устаз болушини арман қилатти.— Мениң ата-анам Асим билән Гүлризәм сәнъәткә йеқин адәмләрдин еди, — дәп өтмүшни әслиди сөһбәтдишим. — Дадам дутар челип нахша ейтатти. Апамниңму шундақ һүнири бар еди. Бәзидә иккиси бир-биригә җор болуп нахша ейтқанда, уларға һәркимниң амрақлиғи келәтти. Уруқ-туққан, әл- ағиниләрниң той-төкүнлири уларсиз өтмәтти. Амма, немишкиду, улар йәттә пәрзәндиниң бириниңму артист кәспини таллишини халимиди. Болупму дадам буниңға қәтъий қаршилиқ билдүрди. У шәхсән мениң устаз болушумни арман қилди. Шундиму аилидә үчимиз сәнъәткарлиққа бәл бағлидуқ. Һазир бу йолда сиңлим Маһигүл иккимиз келиватимиз. Иним — Әрмин, сәнъәт билим дәргаһида оқуп, кейин башқа ишқа йөткилип кәтти.

Һәммә нәрсә бәзи күнлири холум-хошнилар бизниң һойлиға жиғиливелип тамашә қилидиған «оюндин» башланди. У вақитларда йезиға  театр артистлири кәлсә, турғунлар «оюн кәпту» дәйдиған. Бу шуниңдин қелиплишип қалған нәрсә болса керәк. Бизму ата-анимиз сәнъәткә йеқин болғанлиқтин, «оюн» қойидиған қилиқ чиқиривалдуқ. Оюнни мән башлаймән, сиңлим өзичә «кассида» олтирип билет сатиду. Тамашибинлар жиғилип болғандин кейин у аста келип маңа қошулиду.  Һүниримизни ихчам «спектакльдин» башлап, униң ахирини концертқа улаймиз. Бу та мән мәктәпни пүтирип кәткичә давам қилди. Апам бизниң концертлиримизниң турақлиқ тамашибини болидиған. Амма дадам уларниң бириниму көрмиди. Сәвәви, у бизниң сәнъәткар болушимизни халиматти әмәсму! «Артистниң күни қурсун» дәтти рәмити. Мән балилириниң арисидики «артистларниң» чоңи  болғачқа, мәктәпни тамамлишим биләнла дадам қолумдин йетиләп, Алмутиға, КазПИға елип кәлди. Һөҗҗәтлиримни мәзкүр билим дәргаһиға тапшурдидә, «мән сениң муәллим болушиңни халаймән» деди. Һелиму ядимда, мән биринчи емтиһандин өткәндин кейин у Челәккә қайтип кәтти. Дадамни әвәтиветип, КазПИдин анчә жирақ әмәс җайға орунлашқан Сәнъәт институтиға жүгәрдим. Оюмда артист болуштин башқа һечнәрсә йоқ. У йәрдиму емтиһанлар башлинип кетипту. Әнди немә қилиш керәк? Бир чағда көзүм «тәйярлиқ курсиға абитуриентларни қобул қилимиз» дегән еланға чүшти. Шу заман қобул қилиш комиссиясигә йолуқтум. Улар мени қучақ йейип қарши алди. Һөҗҗәтлиримни әкелип тәйярлиқ курсқа өткүздим. Маңа Алмутида бираз жүрүшкә тоғра кәлди. Қисқиси, бир жилдин кейин Сәнъәт институтиниң студенти аталдим. Дадам бу хәвәрни аңлап, һошидин кәткили тасла қапту. Өзәмниң хошаллиғини тил билән ейтип йәткүзгүсиз. Һазир мән өзәмни наһайити бәхитлик һис қилимән. Әгәр, устазлиқ кәсипни таллавалған болсам, һаятим башқичә болаттимекин, дәпму ойлаймән…

Бәхтишат СОПИЕВ.

http://uyguravazi.kazgazeta.kz/?p=18364