«Уйғур авази» гезити 29 январь 2015 ж.

Бизму бала болған/ Қазақстанниң хәлиқ артисти Нурбүви Мәмәтова (https://parvaz.kz/index.php/nurbuvi-mametova) кичик чеғида йүз бәргән икки вақиәни һеликәм унтумиди. — Ғул-җидики биз туруватқан җайдин анчә жирақ әмәс йәрдә әҗайип тәбиәт мәнзириси болидиған — дәп сөзини башлиди Қазақстанниң хәлиқ артисти. — Бу гөзәл җайни сөз билән ейтип йәткүзүш қийин, пәқәт көрүш керәк. Тағдин шақирап су ақатти, униң бойида бир кона түгмән болуп, у бу тәбиәт мәнзирисигә техиму сөләт қошуп туратти. Болупму ериқниң у тәрипи бәк гөзәл көрүнәтти көзүмизгә. Шуңлашқа йеши ондин ашқанлар өстәңниң у тәрипидә, бизгә охшаш йәттә-сәккиз яшлиқ балилар бу тәрипидә ойнаттуқ. Бир күни мән  һәдәмни әгишип өстәңниң у тәрипигә өтмәкчи болдум. Қизиқ йери, балилар ериқтин әмәс, су түгмәнниң норидин сәкрәп өтәтти. Мән кичик болсам керәк, нодин задила сәкрәлмидим. Һазир өзәмниң бәстини көз алдимға кәлтүрүватимән, әтималим, толуқ болсам керәк, икки бала мени қолтуғумдин тутуп, нодин өткүзмәкчи болди. Әшу иккисиниң «бир, икки, үч» дәп саниғини ядимда, қалғини ядимда йоқ. Йезиниң балилири яхши билиду: нодики су төвәнләп иштик еқип, чақпеләккә урулиду. Тәлийимгә, мән нониң арисидики кичиккинәң тахтайға урулуп тохтап қаптимән. Мени әйнә шу тахтай сақлап қалди. Балилар у йәрдин мени аран тартип чиқирипту. Хелә вақитқичә есимға кәлмәй яттим. Униңдин кейин наһайити қорқуп кәтсәм керәк, бир ай қаттиқ ағридим.

Мән туғулуп, есимни билгәндин бери нахша ейтимән. Апамниң ейтишичә, әтигән туруп алминиң үстигә чиқивелип нахша ейтаттимкән. Аччиқ үнүмдин хошнилар охинип кетәттекән. Он йешимда артист болуш арминимни апамға ейтиведим, у маңа вақирап кәтти. Кейин уқушсам, биз Ғулҗиға Кеңәш Иттипақидин көчүп барғачқа, дадамниң мечитқа барғини, мениң нахша ейтқиним, у яқтикиләргә задила яқматтекән. Шунлашқа, апам қорқуп кәткән болса керәк, әтималим, мени «артист болғанға той» дедидә, узун чечимдин сөрәп хелила қаттиқ урувәтти. Икки ай гелимдин һечнәрсә өтмәй, пәқәт жиғлапла яттим. Мән апамниң урғиниға әмәс, «нахшичи болмайсән» дегинигә наһайити хапа болдум. Ахири ариға акам кирип, мени кичик анамниң өйигә апиривәтти. Улар «биз сизни нахшичи қилимиз» дегән күни, худди ялған ейтқандәк, орнумдин сәкрәп туруп сақийипла кәттим. Қериндашлиримниң ярдими арқилиқ Ғулҗидики сәнъәт өмигигә қатнишип, ахири арминимға йәттим. Сәнъәттә Турсун Разақ, Қасим Әхмәт, Инайәт Ғоҗа қатарлиқ атақлиқ сәнъәткарлар көп ярдәм қилди. Балилиғимда  «Ханләйлун» намлиқ нахша билән атиғим чиқип, хәлиқ арисида «Шиңҗаң булбули» аталдим.

Бәхтишат СОПИЕВ.

http://uyguravazi.kz/?p=16825#more-16825